Czołgałam się przez mrok
strachu i cierpienia
szukałam prześwitu nadziei
pozbawiona wartości i ratunku
próbowałam rozpoznać
cząstki ciemnej materii
z innego Wszechświata
tajemne furtki do szczęścia
ludzie deptali po mnie
aż zapadłam się w głąb
obudził mnie wiatr
gwiżdżący jak ty
melodię ze snów
do moich słów
6.03.2020r.
Piękno uginające kolana
wysmukły zielonooki
płynie falami
kasztanowych włosów
wtulić się
zwinąć w muszli
Jego szaty
umościć
w gniazdku
nieskończoności
8.03.2020r.
To była wyprawa
udręki przez życie
przepełnionym PKS-em
do uzdrowiska nad morzem
dostałam zbędne ci już skierowanie
wcisnęłam się w szczelinę
między ludźmi
na tylnym siedzeniu
zgubiłam się
na krótkim postoju
idąc za krokami
cudzych butów
trafiłam w nieznany bezkres
obcego autokaru
pozbawiona wszystkiego
zapomniałam nazwy docelowej
szukałam pomocy wśród
twarzy pełnych zadowolenia
szykownych kurtek podróżnych
omijali mnie wzrokiem
10.03.2020r.
Usiłuję zastopować
obrót czasu
przestaję oddychać
ani drgnę
zatrzymuję myśli
może ominie mnie
umknę przed degradacją
unicestwieniem
nieruchomieję
wokół osiada kurz
przesuwającego się
istnienia
to na nic
nie dał się nabrać
wracam do życia
10.03.2020r.