Spotkanie z nią
było zetknięciem się
z pięknem w czystej postaci
na zawsze go zniewoliło
patrzył na nią rozświetloną
blaskiem jeszcze nie całkiem
ciemnego nieba
odbijającym się
w szmaragdzie morza
w jego niebieskich oczach
był żar miłości
zachodzącego słońca
30.03.2020r.
Była jak letni wiaterek
nie wiadomo skąd
zmierzwiła mu włosy
lekkim podmuchem
została
w jego młodym sercu
spragnionym jej
już na zawsze
napełnionym
tęsknotą w niedoli
aż spotkał ją znów
w muśnięciu wiatru
30.03.2020r.
Widział Najpiękniejszą
wzburzoną zieleń morza
niebo rozpalone
zanurzającą się w falach
czerwoną kulę ognia
wreszcie zniknęła
zostawiając za sobą
rozżarzone niebo
został sam
nad połyskującą
otchłanią nocy…
Wstawał świt
pełen nowego życia
i jego myśli
o zachodzie słońca
miłości wplecionej
w morski wiatr
4.04.2020r.
Moje życie
było tańcem śmierci
czarnych dziur
nieustannie ginął
wszechświat
w przebłysku życia
poznałam oszałamiające
piękno kolorów
obezwładnił mnie zachwyt
spytał Pan:
co dobrego uczyniłaś?
Nic nie miałam
co by ktoś cenił
ale oddawałam życie
za innych
ich ból mnie miażdżył
brałam na siebie wstyd
kiedy zadawali ciosy
odmawiali pomocy
tonęłam na dnie cierpienia
wtedy oni czuli się lepsi
umywali ręce
Kochałam piękno
5.04.2020r.