Zobaczyła ich za ogrodzeniem
przywołała uśmiechem
porozumiały się spojrzeniem
stadko ludzkich szczeniąt
biegiem rzuciło się
na odgradzającą nas siatkę
dziewczynki pluły
rzucając żwirem
chłopiec straszył pająkiem
uderzały w nią
pociski śliny i nienawiści
których nigdy nie pojęła
też była dzieckiem
wczepiła się rączkami
w ratującą ją
metalową siatkę
przestali kiedy spadła
na chodnik
22.07.2019r.
Jest we mnie
dzikość serca
co uskakuje w cień
przed uderzeniami światła
wie że zaproszenie na posiłek
kryje powalający atak
śmiertelnych słów
kiedy słyszy pochwały
spodziewa się obelgi
ukrytej za nimi
gdy wybiera kogoś
do lubienia
staje się jego ofiarą
dzikości serca
nauczyli mnie ludzie
24.07.2019r.
Znów brnęłam nocą
przez swoje życie
nogi wpadały mi
po kolana
w bagniste dziury
kryjące się
pośród zielonej łąki
Próbowałam nakarmić
jakichś ludzi
ale byli zdegustowani
bo nie miałam nic
w swej norce
wreszcie to oni
wyciągnęli swoje zapasy
spadały z deski
udającej stół
zbierałam z podłogi
zakurzone obeschłe
pęta kiełbasy
patrzyli z niesmakiem
Obudziłam się
zmęczona
25.07.2019r.
Często panią widzę-
-zatrzymała mnie
na styku naszych kroków
Wie pani że różni się
od wszystkich ?
myślałam – przybyła z daleka
nie może się tu przystosować
tak pięknie się
pani uśmiecha od rana
jakby niebo się uśmiechało
jest pani jak barwny kwiat
Słuchałam jej z obawą
przecież zawsze
otulałam ludzi
tym uśmiechem
czy to on wzbudzał
taką wrogość?
25.07.2019r.
Słyszał w powietrzu
bicie jej serca
od pierwszego uśmiechu
onieśmielała go
szmaragdowa zieleń
jej oczu
ocieniona rzęsami
rozległość morza
w samotne
wieczory i poranki
siadał z gitarą
wypełniał czułością
pustkę po niej
a ona pogrążała się
w żalu niespełnienia
uwiódł ją swym śpiewem
chciał wziąć do nieba
z ciemności dochodziły
odgłosy wielkiego miasta
zabrała mu serce
na zawsze
25.07.2019r.