SPALONA W GNIEŹDZIE

Najpierw uginałam się
pod uderzeniami
huku furii wrogości
krzyk rozpaczy
rozwarte krzywdą oczy
zwielokrotniały karę
milcząc opuszczałam powieki
bałam się być piękna
za to rażono nienawiścią
z zażenowania już zawsze
unikałam luster
uciekłam z gniazda
szukając szczęścia
w uścisku więzów
zbójnickiej baśni
odtąd mijałam świat
ze wzrokiem wbitym w chodnik
napiętnowana hańbą ofiary
wyczołgałam się z dna piekieł
ze skarbem swojego życia
ale był jak granat bez zawleczki
stawiłam czoła transformacji
zapadłam się w otchłań
oczerniania ze źródeł
z których kiedyś uciekłam
nędzy w morderczym
wysiłku przetrwania
pogardliwe oczy zarzuciły mi
grzebanie po śmietnikach
zaparłam się ze wstydu trzy razy
strącono mnie w przepaść kalectwa
zbliżam się do kresu drogi
już się nie wstydzę jej koszmaru
jestem naga wobec prawdy
rozprostowałam skrzydła
choć pozbawiono mnie życia

30.04.2023 r.

Translate »