SPALONA W GNIEŹDZIE

Najpierw uginałam się
pod uderzeniami
huku furii wrogości
krzyk rozpaczy
rozwarte krzywdą oczy
zwielokrotniały karę
milcząc opuszczałam powieki
bałam się być piękna
za to rażono nienawiścią
z zażenowania już zawsze
unikałam luster
uciekłam z gniazda
szukając szczęścia
w uścisku więzów
zbójnickiej baśni
odtąd mijałam świat
ze wzrokiem wbitym w chodnik
napiętnowana hańbą ofiary
wyczołgałam się z dna piekieł
ze skarbem swojego życia
ale był jak granat bez zawleczki
stawiłam czoła transformacji
zapadłam się w otchłań
oczerniania ze źródeł
z których kiedyś uciekłam
nędzy w morderczym
wysiłku przetrwania
pogardliwe oczy zarzuciły mi
grzebanie po śmietnikach
zaparłam się ze wstydu trzy razy
strącono mnie w przepaść kalectwa
zbliżam się do kresu drogi
już się nie wstydzę jej koszmaru
jestem naga wobec prawdy
rozprostowałam skrzydła
choć pozbawiono mnie życia

30.04.2023 r.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Ta strona używa Akismet do redukcji spamu. Dowiedz się, w jaki sposób przetwarzane są dane Twoich komentarzy.

Translate »