reżyser Krzysztof Krauze – „Papusza”
Przybliżał się z ciemności
w czarodziejskim fraku
maestro sztuki
promieniał zachwytem
może niosły go
skrzydła śmierci
stojącej za progiem
patrzył mi w oczy
z lekkim uśmiechem
oszołomienia
zdążyłam
wsunąć w głęboką
kieszeń jego fraka
tomik swojej poezji
zanim odpłynął
z kadrem filmu
Byłam tam
nieobecna
6.11.2018r.
Przegrana wojna
żeby przeżyć
walczymy dzielnie
na śmierć
i życie
po obu stronach
miłości
ścieramy się
jak zapaśnicy
kiedy zwyciężę
pęknie mi serce
z rozpaczy
nad jego cierpieniem
jeśli ON wygra
zginę
25.02.2019r.
Pod uderzeniami słów
nieruchomieję
udaję zwłoki
może nie dobiją
chowam się w sen
znów wpadam
w muzealne bunkry
przysłonięci półmrokiem
siedzą w teatralnych fotelach
zaspokojeni swoją wyższością
nie da się wyrwać
dosięgają mnie
ciosy poniżenia
żonglują
moim życiem
8.11.2018r.
cy – mamy
cy – taty
przed ślubem :
będę cię nosił na rękach
ptasiego mleczka ci nie zabraknie
po rozwodzie :
zdechniesz pod płotem
teściowa :
sra – ta-ta-ta-ta-ta-ta
sy – nowej
nie czepiaj się drugiego
jak jesteś gorsza od niego
26.02.2019r.
Once Upon a Time :
ty nieudaczniku
dociskaj starą
dociskaj
bezczelną złodziejkę
nasze jest to
czego nam nie oddała
jak pęknie jej serce
a ty się powiesisz
wszystko ja
będę miała
26.02.2019r.
Znalazłam się w raju
nic nie wskazywało
że tak będzie
miałam do końca
być udręczona
skonana
na dnie rozpaczy
Jest świt
w ciepłym
świetle lampy
nie musiałam
zrywać się
śmiertelnie zmęczona
zbudziło mnie
piękno
i skradziona młodość
gra radio budzik
pachnie gorący posiłek
kołyszę się w hamaku
spokoju i spełnienia
nic nie muszę
ale mogę
jak rozjaśni się niebo
popłynę z wiatrem
9.11.2018r.
Poezja
to nie szkółka
savoir vivru
to uczucia
sięgające nieba
piekło ludziom
robione przez ludzi
to PRAWDA
której przez ściśnięte gardło
powiedzieć się nie da
26.02.2019r.
Moja dusza
obija się
o nieznane
pagórki ciemności
chce dotrzeć
do domu
w drzwiach autobusu
cisza rozdarta
krzykiem przerażenia
wokół
drewniane figurki
nie zauważają
nic szczególnego
sama się dziwię
o co mi chodzi
przecież
wszyscy żyjemy
w celi śmierci
6.03.2019r.
Widzę jak
uczepieni przęsła
mostu
opleceni labiryntem
powiązań
kulą się
pod uderzeniami
spienionej wody
kurczowo trzymają się
węzłów ratowniczych
twarze wykrzywione
grymasem ostatecznym
rzucają błyskiem
spojrzenia
prosto w oczy
łapią ostatnią nadzieję
jak haust powietrza
jak ja
osuwam się
w ulgę ocalenia
12.11.2018r.