Niósł go rydwan
zaprzężony w słowa
znał ich okrutną
moc zabijania
usuwał nimi z drogi
moje istnienie
zmyśleniami
zadawał ciosy
jak maczetą
chlapał błotem
spod kół rydwanu
by wyeliminować
bezbronną istotę
uginającą się pod
brzemieniem strachu
jakim ją napiętnował w obawie by
nie ujęła nic z jego chwały
milczałam żeby
nie dobili
więc myśleli
że uderzenia pogardy
spływają po mnie
nic nie spływało
każdy cios ich słów
był śmiertelny
nieruchomiałam jak
zaszczute zwierzę
by ocalić życie
nie rozjuszyć bestii
ich okrucieństwa
czuję w piersiach
zmiażdżone istnienie
życie rozszarpane
na strzępy
3.05.2023 r.