Ojcu-Jerzemu Ficowskiemu
Od progu światła
budował ścianę
cegła po cegle
cementował
zaprawą strachu
mur sięgnął
krawędzi wzroku
tak postawił
sobie pałac
z jednym rogiem
zamurowanym
pozostawała tam
wciśnięta w kąt
aż sięgnął
ponad widzialne
teraz spłoszona
przestrzenią
wspina się
po nierównościach
lęku
Ręce kamieniem
sięgają kolan
stopy wrastają
drzewem w kamień
zęby zwierają
kleszczami bezruch
słowa rozrywają
pamięć
siedzę na brzegu
istnienia
oddech napływa
falą i odpływa
Przedarła się
przez zasłonę mgły
niepokój uderzył
w nią falą
dławiąc istnienie
niepewnie stawiała kroki
w grząskich pokładach
samotności
za przepierzeniem strachu
rozciągała się
nieznana przestrzeń
dźwigała ciało
podzielone
na włókna
zastygłe
w przerażeniu
Ukołysał
Twoje imię
wiatr
przymknął oczy
zaprzepaścił się
świat
teraz niosę
pustkę po nim
w ramionach
rozpełzają się
godziny niespełnione
Przez stuk deszczu
przedziera się
dźwięk telefonu
bezlitośnie
rozbija ciszę
rozpierzchają się
myśli
za szybą
zaczaił się na nie
kot czarny
jak kropka
Zatrzymał życie
ruchem dłoni
zanurzonej w nurcie
istnienia
przez palce sączą się
resztki świata
zamknięta w kropli czasu
odbijam się bezradnie
od jej powierzchni
Pośród okruchów
zmierzchu
opadła
na dno nocy
w nieprzeniknionej
głębinie
wsłuchiwała się
w ledwie słyszalną
muzykę
ciemności
Krzyk ptaków
zawisł kopułą
nad drzewami
przeniknął przestrzeń
na wskroś
na progu
ptasiej świątyni
wypełniała
ofiarę ciszy
rozdartej boleśnie
Dwa wielkookie stworzenia
zmrużone strachem
wystawiły głowy
na powierzchnię
mają za sobą
tunele wygrzebane
w ciemnościach przerażenia
nawiązały nić
porozumienia
nie boją się siebie
odważne przez wzajemność lęku
rozmawiają ze sobą
jak ludzie
Podmuch wiatru
kocim ruchem
przebiegł przez parapet okna
strząsnął z siebie
krople deszczu
wtem zamarł spłoszony
stukiem kropli
o liści powierzchnię
szumem drzew
wiatrem wzburzonych
Czytaj dalej WIATR
Zaciskam w dłoniach
grudki nocy
ciemności łączę
zamknięciem powiek
dni przemykają się
pomiędzy snem
a zdławionym oddechem
przemierzam
po omacku
długości polarnych nocy
Zmalałe nagle ściany
osaczyły ją
nieuchronną napastliwością
skuliła się
we wnętrzu
powietrza
na kilka oddechów
zabrał ze sobą
przestrzeń
teraz powiędły
świat
rozdzwonił się
głuchą nieobecnością
Zielone światełka liści
rozjarzone słońcem
bzowe kiście
szarpane podmuchami wiatru
kot przemyka śladem
swego cienia
udając że mnie
nie ma
a ja chowam się
w kącie
pod kocem
na końcu świata
Szum powietrza
jak taśma
wypełnia trwanie
podwijam
fruwające wokół
strzępki snów
wymazuję
natarczywość wspomnień
krótki sygnał
pełen Ciebie
cisza zawarta
w klawiaturze komórki
wybucha myślami
świat znów rozpada się
w nicość
przygniata mnie
oddech
Budzi się przed świtem
mruży oczy
by zatrzeć
kontury rzeczywistości
nie patrzy na boki
ze strachu
że przytłoczy ją
bezmiar
przysypia jeszcze
udając
że nie musi się śpieszyć
spod powiek
obserwuje
sączący się
czas
pod drzwiami
odnajduje
ostatnie piórko nadziei
kiedy wraca
pogrąża się
w ciemnych zakamarkach
wieczora
Napływają znienacka
chwile
porwane na sylaby
składają się
w jego imię
ostre jak słońce
wżerają się
w głąb
spojrzenia
zatrzymane obrazy
napastliwie
wdzierają się
zapierając oddech
rozwiewa je
powiew ulgi
zbierają się
chmury
Wstrzymywała oddech
aby wygładzić drgania powietrza
nieruchomiejąc
zacierała ślady istnienia
uchylała się
przed natrętnymi dłońmi
zapadała się w cień
pod ciężarem słów
w gniewnym pogorzelisku
rozpoznawała drugi policzek
uciszała pulsowanie serca
by nie zakłócić
jedynej wersji wydarzeń
w panice
przemykała się
obok życia
Nieznana twarz
mijającego czasu
odbita w lustrze
nachalnie
narzuca
swą obcość
odwracam wzrok
pod jej naporem
wciąż nie gotowa
do drogi
na koniec czasu
Wpół spojrzenia
natknęła się
na nich
zamkniętych
w swej bliskości
omijała ich wzrokiem
by nie naruszyć
powierzchni
ich wolności
Uczepiona
krawędzi myśli
przymykała
powieki
by nie dać
strącić się
w nieuchronne
przez rzęsy
w jej źrenice
wdarła się
zaciśnięta w pięści
pospolitość
w zrywie ucieczki
rozluźniła palce
i poczuła
jak zapada się
w przestrzeń ciszy
Wiatr rozszumiał
ciszę
wzburzone gałęzie
poszarpały
szarość nieba
chwytała oddech
między falami
podmuchów
światu zakręciło się
w głowie
w zaułkach snu
rozpalone latarnie
wskazały jej drogę
Zamknięta
w znieruchomiałej rzeczywistości
zapadała się w głąb
między jej krawędzie
szukając gruntu pod stopami
wspięła się
na powierzchnię
porwana przez nurt
mijającego czasu
spostrzegła
nieuchronnie umykające
jutro
Wciśnięta
w kąt pod schodami
pilnuje kroków
które ją mijają
czas zawieszony
w dławiącym
powietrzu
odmierza
nieubłaganą nicość
senny koszmar
lustrzane odbicie
jawy
zamyka
drogi ocalenia
Ustawiam krzyk
na stercie pod krzesłem
upycham
jeden na drugim
jego nadmiar
rozsadza przestrzeń
rozsypuje się na boki
okrywam stertę
zasłoną
krzyk wysuwa się
przez szczeliny
skulona
kurczowo zaciskam
usta
może nikt
nie zauważy
Na progu
obcej przestrzeni
wytężam wzrok
by rozpoznać
niewidoczne
kryję się
pod murem
milczenia
za ścianą mroku
czai się
mój los
W szczelinie wiatru
szukam ciepłego
oddechu
narasta świt
omotana
gładkimi podmuchami
chowam się
w róg
zawiniętego czasu
znowu wymykam się
z rzeczywistości
Zapalam świeczkę
po tamtej stronie snu
życie toczy się wartko
jestem córką stróża
pilnującego domu z czerwonej cegły
zjawiam się tam
kiedy tu zasypiam
teraz śpię po tej stronie
życie zamiera w sennym majaczeniu
w oknie szeleszczą
pęki bzowych liści
jestem córką poety
w ręku ściskam ogarek życia
Nieustające pasmo chwil
wtłoczone niewyraźnie
w ucisk ociemniały
od jasności
rozsadzający natłok niewidzenia
dobiega kresu
układa się w znane obrazy
powietrze sztywnieje
jak ściana
złudzenie nieskończoności
spływa z załzawionych oczu
rozpiera je zamglony niebyt
codziennej powtarzalności
wstrzymującej życie
wybucha paniką
nieprzeczuwanego końca
Czytaj dalej NIEBYT