Wiele pytań mnie dręczy od rana.
Na przykład z czego są chmury?
I skąd czasem ich kolor bury?
Myślę, że to piana mydlana.
Czasem bywa biała
– jak wtedy, gdy goli się tata.
Albo szara piana –
– zupełnie taka jest kiedy
ręce mi każe myć mama.
Niebo bez przerwy na dworze
więc bardziej zbrudzi się jeszcze.
Dlatego myje się w chmurze,
a pianę spłukuje deszczem.
Jak osioł deszcz się uparł.
Zasnuł niebo mgłą szarą.
Świat tonie w wody strugach.
Kałuże bańki puszczają.
Zamyślił się chłopiec –
– jaka na to rada ?
Wyjść nie można gdy pada
ciągle, noc i dzień cały
nie ma słońca, gwiazd, księżyca.
Pewnie z zimna i smętku zaspały.
Ej, ty deszczu dam ci nauczkę.
Zatkam wszystkie te dziurki w niebie.
Nie będziesz mógł więcej wypływać.
Gwiazdki i księżyc wypuszczę.
Wieczorem zaproszę je do siebie.
Patrzy chłopczyk przez okno,
a na dworze
szaro, smutno i mokro.
Dym z komina
na dachu się kładzie.
Nic nie będzie z wyprawy
po wiosenne bazie.
Zmrużył chłopiec oczy,
wtedy właśnie z nieba
deszcz zielony zeskoczył –
– słońce wyjrzało
przez dziurę w chmurze.
Wyrosły zielone drzewa
i zielone kałuże.
Cały świat poweselał.
Gonię myślami
umykające
jak powiew wiatru
smugi szczęścia
czuję pod powiekami
wilgotny ciężar
żalu
30.09.2019r.
Taka jesteś
zachłanna
i kochana –
Magdalena
Piękna-Imoja
2.08.2019r.
W kuluarach sztuki
reżyser światowej sławy
odnalazł mnie
w pierwszym rzędzie
widowni
przysiadł się
ogarniając radością
miałam podać mu
namiary na kontakt
ale rozdzielono nas
szukałam go
po rozległych
ciągach sal
najważniejsze woźne
udające damy
nie dopuszczały mnie
do możliwości spotkania
Rozglądałam się
rozpaczliwie
On dostrzegł mnie
w holu przed szatnią
przytulił
roziskrzonym wzrokiem
do siebie
przy zdziwionych
spojrzeniach bliskich
ukradkiem rzucanych
przez ramię
30.09.2019r.
Są słowa jak hasła
po których ściana kamienieje:
kochaj mnie
przecież daję ci serce
na dłoni
dlaczego mnie
nie znasz
a innym rozdajesz życzliwość
czemu twardo milczysz
kiedy proszę
twoje oczy
są jak skała
za którą się chowasz
Nie da się zmusić
do lubienia
wybłagać miłości
przebić przez ścianę milczenia
8.08.2019r.
Uwielbiam te
małe miejscowości
na końcu trasy
autobusów podmiejskich
gdzie nigdy nie dojechałam
kryją się w nich
pragnienia z wakacji
dzieciństwa
ulga dla skulonego serca
sklepik ze świeżym chlebem
piaszczysta droga
pod lasem
ciepłe światła
w nieznanych oknach
i to zdumienie
że trwa tam życie
2.10.2019r.
W moim pałacu marzeń
mam wiele komnat
w jednej przeglądam się
w złotym lustrze
godnym królewskiej korony
sypialnia otula mnie
miękkością poduszek
na szerokim tapczanie
salon zachwyca pięknem
zatrzymanym na obrazach
kino domowe otwiera
przede mną świat
Jest też biblioteka
i archiwum
garderoba
i spa z kuchnią
jeszcze pokój gościnny
za przeszkleniem okna
kołysze się
las zieleni
Kiedyś chcieli
sfilmować mnie
w moim królestwie
nie mogli pomieścić
kamer w mojej norce
nazwali mój pałac-
-psią budą
8.08.2019r.
Dźwigamy te dziwne
ludzkie losy
zapisane w genach
we śnie zaglądamy tam
do wniwecz obróconych
zamków z sufitem
pięć metrów nad nami
wędrówek katorżniczych
przez życie
w zgiełku obcych słów
Jestem zmęczona
mozolnym brnięciem
przez perypetie
które jeden drugiemu
zgotował
chciałabym wreszcie
przytulnego pałacu
z czystymi ścianami
bez robactwa
i miłą porządną
obsługą
6.10.2019r.
Od początku miałam szczęście
niezwykłych rodziców
obdarowanych iskrami Pana
potem poszło z górki
nie unieśli mojego istnienia
błyskiem przeleciałam
im między palcami
ruszyła lawina strachu
po zboczu życia
spadały
grudy okrucieństw
ze szczytów toczyły się
kamienie męki zawiści
z nieba leciał deszcz
upodlenia
Na dnie przepaści
złapał mnie Jezus
zasypały perseidy
spełnione marzenia
10.08.2019r.