Tej nocy
przeszłam długą drogę
w labiryncie
zaułków ulic i zamków
nie sposób było
dotrzeć do domu
nie odważyłabym się wyruszyć
wiedząc jak wielką przestrzeń
cierpienia i nienawiści
mam do przebycia
Nie odnalazłam celu wędrówki
o świcie podniosłam się
z koszmaru
mam zamiar
jeszcze zdążyć
nasycić się szczęściem
24.06.2013r
Ciało podzielone
na włókna zastygłe w przerażeniu
Nie będę krzyczeć
jeszcze raz stanę czołem
przeciw
Przedarłam się
przez dławiący niepokój
pulsując zalewał oczy
ostrożnie stawiałam kroki
w grząskich pokładach
samotności
za przepierzeniem strachu
rozciągała się
nieznana przestrzeń
06.2013r
Spojrzeniem
przychylaj ludziom
nieba
ale pamiętaj
nigdy nie odsłoń
miękkiego brzuszka
Bądź czujna
nie zdążysz
zasłonić się
przed ciosem
Rozdawaj czułość
uśmiechu
ale nie rozpraszaj uwagi
zasłoń się nią
jak tarczą
kiedy dostrzegą szczelinę
bezbronności
wbiją w nią ostrze
nienawiści
Rozdawaj piękno
Bądź ostrożna
Nie trać czujności
15.08.2013r
Miałam dobrą teściową
przyjęła mnie
uczciwym milczeniem
postawiła szklankę
wody na stole
wbrew naciskom
cudzych pragnień
otworzyła izbę
Przetrwała
moją obecność
jak burzę
w szklance wody
Pod ostrzałem
śmiertelnych spojrzeń
obcych ludzi
myślałam że utonę
Oddaliłam się
stąpając po wodzie
Teraz miejsce po mnie
wypełnia się ciszą
15.08.2013r
Widziałam cię wcześniej
siedziałaś na firance
miałaś taki piękny kolor
niebiesko – zielonkawy
jak Morskie Oko
Będę patrzeć
jak siedzisz na suficie
W oczach mam
barwę twoich skrzydełek
15.08.2013r
Nie pojadę już nad morze
nie mam na to pieniędzy
Płyną między nami sms-y
piękna, mądra i dobra
– zachwycenie…
najmilszy, niby bożek grecki
wśród marzeń o szczęściu
– utajenie…
Tylko co morze będzie
robić beze mnie ?
Będzie tęsknić szukać
moich śladów na piasku
Beze mnie zawsze
jest przypływ
– nieskończenie…
1.09.2013r.
Wspinałam się
zahaczając stopami
o załomy skalne
chwytałam stalowe klamry
na milimetr
od spadnięcia
wzdłuż naprężonej liny
napęczniałej bólem
podciągałam się wyżej
przez zasłony rzęs
cedziłam światło
w drgającej ścianie
cierpienia
wyrąbywałam ocalenie
Udało się
strugi potu
spłynęły po kamieniach
o krok od słońca
zaległa cisza
teraz muszę
przebić się przez nią
mój oddech
jest poraniony
ale trzymam się
nadziei
Gasnąca świetlówka
trzepoce się
pod kloszem
gołąb twardo
stawia kroki
w przejściu podziemnym
do wolności
Przemykam rozbłyskami szczęścia
między ujęciami przestrzeni
pod spojrzeniami
umykającymi
tak bardzo obok
25.11.2013r.
Wciąż była jak pączek róży
jakby czas ją ominął
różowe płatki wilgotne
od srebrnej mgły pamięci
wśród zieleni oczu
pełnej marzeń
wypełniała miękko dłonie…
Wstrzymaj pragnienie
pod dotykiem spojrzenia
rozsypią się różowe płatki
13.12.2013r.
Wandzie Ficowskiej
Olśniewała pięknem
przenosiła je na obrazy
dała mi
wypełniony poezją sierpień
na początek piaszczystej drogi
znak Lwa
na nieboskłonie
wbiegłam w jej życie
jako
Magdalenka
mam od niej zieleń oczu
rozległość marzeń po horyzont
serce z kolorów tęczy i miłości
15.12.2013r.
Jestem jak
trąba jerychońska
chciałam obwieścić światu
że byłeś pożegnać się
ale zabrakło mi tchu
ciężar ugina mi serce
pytałeś jak się czuję ….
….jak pięściarz
zamknięty w komórce
złomotany przez przeciwnika
osuwam się po ścianie
ze zwieszoną głową
jeszcze nie mogę mówić
15.01.2014 r.
Idę prosto
przed siebie
już nie mam czasu
troskliwie schodzić z drogi
Mam zdarte kolana
od umierania
przez pół wieku
Zabrakło dla mnie
jednego sprawiedliwego…
Dlatego Pan Jezus
podał mi dłoń
teraz mogę iść
unosząc się nad ziemią
Zanurzam się
w kolorach nieba –
różowy
fioletowo – szafirowy
niebieski
Zderzyli się spojrzeniem
prysnął świat
strumień zieleni
zapętlił się z czernią
wpadli w tę otchłań
stracili oddech
zachwyt zakręcił wszystkim
aż przymknęli powieki….
Odzyskała równowagę
kiedy położył dłoń
…tak czule…
poza nią
Za oknem sosna
wyciąga ramiona
w głębi nieba
płynie
rozgarniając błękit
fale rozpływają się wokół
patrzę na nie
tracąc oddech
twarz zalewa mi
przypływ tęsknoty
21.04.2014r.
Nie mam upodobania
w niebiańskich westchnieniach
nie lubię liczyć koralików
jestem poetką
twardo stąpającą
po chmurach
Dlatego gdyby był
jakiś tramwaj
korytarz
drzwi
to ja bym poszła
i bardzo poprosiła:
Pomóż mi JEZU
bo sama nie potrafię
4.05.2014r.